On dodaje da je turski ministar mudro zaobišao Tošcelik i prvi put nije bilo pompe i posjete vladajuće garniture Željezari, izostali su hvalospjevi, priča o novim radnim mjestima i obećane hiljade tona čelika.
“Kao glavni adut razvijanja crnogorsko-turske saradnje vlast je označila nikšićku željezaru. U moru pitanja koja muče radnike Toščelika kao i mnoge građane koji brinu za svoju i budućnost države na početku izdvojio bih pitanje vlasništva. Nije tajna da kompanija Toščelik, koja inače raspolaže sa jedan euro osnivačkog kapitala ustvari nema vlasništvo nad nikšićkom željezarom. Pravi vlasnik je Tosjali holding. Zašto bi fabrikom od nacionalnog značaja, upravljala firma koja zapravo nije njen vlasnik? Sama ova činjenica već dovodi do sumnje u regularno poslovanje kompanija umiješanih u priču nekadašnjeg privrednog giganta Crne Gore i Jugoslavije“, navodi se u saopštenju.
U nastavku obraćanja predsjednika Radničke partije se kaže da što se tiče proizvodnje, stiče se utisak da fabrika polako samu sebe pretapa.
„To potvrđuje, gašenje čitavog jednog procesa proizvodnje kontinuiranog livenja i rezanje samog pogona koji je kasnije istopljen kao sirovina. Isti tretman je zadesio u pogon vučionice žice, koji je takođe bio od vitalnog značaja jer je direktno uticao na izvoz sa obzirom na to da je davao gotovi proizvod. U nedostaku novca za pokretanje proizvodnje menadžment se nerijetko koristi čudnim načinima nabavke sirovina, pa i time da čak šine sa željezničke infrastructure fabrike reže i topi. Da li ista sudbina čeka Bluming valjaonicu, najveći pogon nekadašnje željezare? Kada je doveden turski vlasnik predstavljao se kao strateški značajan partner za koga je željezara samo ulazna karta i početak jedne plodonosne saradnje. Međutim u praksi se pokazalo da je ta priča lažno obećanje i predizborni trik. Danas, osam godina kasnije vidi se da sva ta priča nalikuje na prošle pljačkaške privatizacije. Šta više ih je nadmašila jer su prošle uprave izvlačile profit uz minimalne troškove, odnosno minimalne zarade radnika. Dok su današnje zarade na apsolutnom minimum a gubici neuspješnog poslovanja nadoknađuju se uništavanjem imovine fabrike“, navodi Vučinić.
On je naglasio da je javnosti manje poznato da je dug Toščelika prema opštini Nikšić dosegao milionske iznose.
“Da li će se po starom receptu poštovanja “investitora” i opština Nikšić odlučiti na oprost dugova strateškom partneru? Takođe se pokazalo da Toščelik nije na nivou kompanije koja bi mogla upravljati željezarom što svjedoči veliko neznanje samog procesa livenja gdje je zbog odstupanja od standard svaki treći ingot prosut. Da je za ovakvo stanje osim neznanja odgovoran neozbiljan pristup i nebriga govori nam izjava direktora Fuada Tosjalija, kada je rekao da željezara ne može dovoljno dobro da posluje zbog toga što je rudnik gvožđa mnogo udaljen. Ne znajući da željezara zapravo i ne topi rudu gvožđa već staro željezo. Kad se svemu navedenom doda analiza poslovanja vlade Crne Gore i turskih kompanija iz koje se vidi da je za novu peć kupljenu od takođe turske kompanije 2011. na 2012. Vlada Crne Gore, odnosno poreski obaveznici, dali cirka 32 miliona a krajem 2012. istu zeljezaru, čija je stečajna masa procjenjena za duplo veću vrijednost od kupljene peći, prodala za „tričavih” 15 miliona i sto hiljada eura”, istaknuto je u saopštenju.
On je dodao da je bilans poslova jasan.
“Dakle vlast je imovinom koju su sticale generacije radnika željezare i novcem iz budžeta pomogla ekonomiju ekonomskog diva sa istoka stavljajući nas ponovo u dilemu da li je po srijedi neznanje ili korupcija. Na izborima 2012. i više puta od tada, za sve predizborne kampanje je ova privatizacija predstavljena kao najbolja i kao odraz brige vlade za radnike i Nikšić. Da li bi se danas ovo nazvalo potpunom propasti željezare ili vlast i dalje smatra da je dovela strateškog investitora koji će preporoditi željezaru?“, zaključuje se u saopštenju koje potpisuje Vučinić.
