“Kada sam pitao organizatore koja je to priča sa kojom se čitav grad identifikuje, oko koje je ujedinjen, bez podjela i nezadovoljstva, koja predstavlja Nikšić, ispričali su mi priču o Ljubu Čupiću. Bio sam veoma srećan da mu posvetim tu kompoziciju, iako sam razmišljao da napišem novi tekst, ali što sam više razmišljao, uviđao sam da ova postojeća odgovora njegovoj priči do najsitnijih detalja“, objasnio je Berti.
Upravo je borba protiv fašizma jedna do njegovih ideja vodilja zbog čega su ga, kako kaže, pripadnici profašističkih grupa u Italiji nerijetko napadali.
„Narod ovdje zaista i dalje snažno osjeća te vrijednosti antifašizma, svi su tome ujedinjeni. U Italiji nije tako. I dalje imamo onih koji će reći da je fašizam ideja. Fašisam nije ideja“, poručio je on.
Iz Nikšića i sa festivala, kaže, nosi najljepše moguće utiske i nada se povrtaku.
„Može se vidjeti publika svih uzrsta, djeca, starci, odrasli, manifestacija je posvećena upravo narodu, bez površnosti, veoma raznolika i nije zatrpana muzičkim trupama, već je sve mnogo jednostavnije“, dodao je on.
Fedriko kaže da će pjesmom s ponosom pronositi Ljubovu priču gdje god bude nastupao, a to već i čini preko svoje web stranice na kojoj se nalazi čitava priča o narodnom heroju iz Nikšića.
E quei briganti neri mi hanno arrestato
in una cella scura mi han portato
mamma non devi piangere
per la mia triste sorte
piuttosto che parlare
vado alla morte
E quando mi han portato alla tortura
legandomi le mani alla catena
stringete pure forte
le mani alla catena
piuttosto che parlare
torno in galera
E quando mi han portato in tribunale
chiedendo se conosco il mio compare
si si che lo conosco
ma non dirò chi sia
io sono un partigiano
non una spia
E quando mi han portato al tribunale
chiedendo se conosco il mio pugnale
si si che lo conosco
ha il manico rotondo
nel cuore dei fascisti
lo piantai a fondo
E quando l’esecuzione fu preparata
Fucile e mitraglia eran puntati
non si sentiron colpi
della fucilazione
ma si sentiva un grido:
“Rivoluzione!”
Te brigade crne
u tamnicu me mračnu baciše
ne plači, mati
nad sudbinom mojom tužnom
u smrt ću poći
al ništa kazati neću
I tad me stadoše mučiti
sa lancima na rukama
stegnite još jače
vraćam se u zatvor,
al ništa kazati neću
I kad me pred sud izvedoše
pitajući da li poznajem prijatelja svog
da, da, poznajem ga
ali neću reći ko je
ja sam partizan, ne špijn
I kad me pred sud izvedoše
pitajući me dal' se sjećam svog bodeža
da, da, sjećam ga se
ručka mu okrugla
u fašističko srce
zarih ga duboko
I kad je sve bilo spremno za smaknuće
u mene uperene puške i mitraljezi
nije se čula egzekucija
već samo jedan povik:
„Revolucija!"
