Njegovo prvo, početno šahovsko druženje sa mladima u Nikšiću bilo je, kako kaže, sasvim slučajno i nije imalo trenerski karakter.
„Nemam dovoljne stručne kvalifikacije i nivo šahovskog zvanja da bi ušao u krug onih pravih trenera koji imaju sve reference za rad. Istina, za onaj osnovni početak i nivo nižeg uzrasta mogao sam i, čini mi se, mogu još neko vrijeme da poslužim do određenog stepena. Za nešto dalje i više, naročito za one koji su ušli u šahovske vode i imaju perspektivu, zaista trebaju treneri sa šahovskim znanjem i pedagoškim pristupom“, ističe Lekić za Portal Analitika.
Navodi da je ranije malo ko od odraslih bio raspoložen da odvoji dio svog slobodnog vremena, pa i ličnih izdataka, i posveti se mladima.
„Da ne bi oni bili prepušteni sami sebi ja sam prihvatio ulogu i pratioca i nosača, čuvara i staratelja onima koji su se zainteresovali za šah, a posebno onima koji su izborili pravo učešća na republičkim i saveznim takmičenjima. Na međunarodnim su tu ulogu preuzimali drugi. Nešto kasnije, osnivanjem školske i klupske šahovske sekcije, počelo je da liči na organizovan i sistematski rad. Privlačenje što više mladih, nastojanje da zavole i nauče makar osnovne elemente šahovske igre, nabavka i korišćenje šahovske literature, organizovanje raznih takmičenja itd“, ističe Lekić.
Napominje da se vodilo računa da vrata šahovske prostorije uvijek budu otvorena u vrijeme termina, a radilo se dosta ne samo na šahovskom opismenjavanju, nego i na vaspitno-pedagoškom radu, što je u praksi dolazilo do izražaja.
„Veliki broj mladih je naučio da igra šah, neko manje neko više, a manji broj je ostao da se šahom i dalje bavi aktivno pored svog osnovnog zanimanja. Većina se rekreativno bavi šahom kao vidom lične zabave. Izvjestan broj je sa zvaničnim titulama majstorskog kandidata, majstora, majstora FIDE i internacionalnog majstora. Siguran sam da bi neko od njih došao do titule velemajstora da jedan sklop nesrećnih okolnosti nije mnogo toga poremetio i zaustavio, da jedna generacija nikšićkih šahista, koja je mnogo obećavala, ostane za stepenicu niže od samog vrha“, podvukao je Lekić.
Kako je dodao, oni su uglavnom bili skoro samouki, ali su zato iskazivali veliku ljubav, upornost, želju za napredovanjem i svakodnevnim vježbanjem su nadoknađivali nedostatak uslova koje ni izbliza nijesu imali kao današnje generacije.
„Istina, šah je nekad bio mnogo popularniji, mediji su mu posvećivali daleko više pažnje i prostora, a i mladi su imali prilike da s vremena na vrijeme gledaju i uživo prate igru svjetskih velikana koji su gostovali u Nikšiću“, naglašava Lekić.
On konstatuje da je mladima danas mnogo toga dostupno (internet, kompjuteri, literatura, stručna pomoć), ali da im izazovi drugih, atraktivnijih sadržaja oduzimaju dosta vremena i pažnje.
„Rasplinjavanje dovodi do prosječnosti kako u kvalitetu, tako i rezultatski. Imaju prilike i šanse da u toku jedne godine učestvuju na velikom broju takmičenja, što ranije generacije nijesu mogle da nakupe za četiri do pet godina. Šahovski savez u svom programu posebno daje akcenat razvoju mladih, što se između ostalog manifestuje i dodjeljivanjem stipendija talentovanim i perspektivnim koji su se istakli radom i rezultatima. Tako će biti i ubuduće“, navodi on.
Podsjetio je da je Šahovski savez prije nekoliko godina uspio da šah uvrsti u osnovne škole kao izborni predmet, za koji su učenici sedmih i osmih razreda pokazali veliko interesovanje.
„No, i pored kvalitetnog programa ova ideja nije dugoročno zaživjela. Jedan od razloga je što su nastavu većinom izvodili ne baš kompetentni predavači, kao dopunu norme iz svog osnovnog predmeta. Imajući to u vidu, Šahovski savez pokreće novu inicijativu da se ponovo oživi rad u školskim sekcijama sa drugačijim pristupom i radom sa mlađim uzrastima na duže staze“, kaže Lekić.
Za dugogodišnji rad sa mladima ovaj šahovski učitelj dobio je brojna priznanja, među kojima se ističu Srebrna plaketa Šahovskog saveza Crne Gore, Zlatna plaketa Opštinskog saveza i priznanje Šahovskog saveza Jugoslavije.
„Ipak, najveće priznanje je to što se danas nekadašnji polaznici šahovske škole sjećaju jedni drugih, pozdravljaju i nerijetko sjednu da uz koju čašicu evociraju uspomene iz prošlih vremena“, zaključuje.
Izvor: portalanalitika.me
