Predstava je, po tekstu Slobodana Tomovića, u režiji Blagote Erakovića, imala premijeru 19. maja, 1988. godine u Crnogorskom narodnom pozorištu (CNP). Za tri i po decenije postproducentskog života, ova monodrama ubilježila je blizu 1600 izvođenja na svim kontinenata planete, osim Afrike (Pariz, London, Beč, Rim, Stokholm, Cirih, Beč, Franfurkt, Štutgart, Karslrue, Moskva, Brisel, Luksemburg, Beograd, Ljubljana, Zagreb, Sarajevo, Skoplje, Novi Sad, Priština, Olimp, Kastroma, Montreal, Toronto, Njujork, Čikago, Detroit, Los Anđeles, San Francisko, Melburn, Sidnej, Brizbejn, Nju Džerzi, Bruklin...). Njen dolazak sa scene iz Bruklina u Šavnik, gdje se obilježava jubilej, ima i metafizički - pozorišni podkontekst, jer se 38-a pozorišna sezona od premijere ovog djela, poklapa sa godinama života pjesnika i vladike, Petra II Petrovića Njegoša.
Izvod iz recenzija ove monodrame ukazuju na fenomen tridesetšestogodišnjeg izvođenja „Potonje ure Njegoševe“ u svim vizuelnim medijumima: pozorište, film, televizija...
Reditelj Blagota Eraković cijeni da je riječ o bezvremenom, ingenioznom tekstu Slobodana Tomovića, velikog filozofa, pisca, dramatičara, o kojem se može govoriti iz raznih uglova, primjenjujući mnoge umjetničke i naučne discipline. Tomović je, prema doživljaju reditelja Erakovića, ovo dramu pisao „među svima kao da je sam“, jer je „Potonju uru“, vidio i doživio od čovjeka čijem je djelu poklonio veliki dio svog života. Kada pisac, reditelj i glumac rade s pokrićem i dubokom vjerom, onda to mora biti i dio percepcije gledaoca – uvjeren je Eraković bio i na početku rada, kada je odabrao glumca koji će iza svega stati posvećeno i hrabro - „čelom i prsima“, s vjerom u ono što tumači i govori.
Prof. dr Sonja Tomović Šundić, monodramu „Potonja ura Njegoševa“ sagledava ne samo kao jezički i misaono slojevito dramsko djelo posvećeno Petru II Petroviću Njegošu, već i kao sintezu različitih aspekata istorijskog i kulturološkog, filozofskog i metafizičkog plana… Višedecinijsko izvođenje ovog djela, cijeni dr Tomović Šundić na scenama u Crnoj Gori ali i širom planete, svjedoči o estetskim vrijednostima teksta ali i izvanrednom daru Slobodana Marunovića, koji glumačkim umijećem oživljava lik pjesnika i vladara Crne Gore. Sinergija između dobro osmišljenog dramskog teksta Slobodana Tomovića, inventivna glumačka interpretacija Slobodana Marunovića i režijska rešenja Blagote Erakovića je svojevrstan dokaz da se jedino na ovaj način mogu stvarati velika ostvarenja - cijeni dr Tomović Šundić.
Akademik Sreten Perović napisao je da višedecnijskim izvođenjem inspirativne monodramske poeme Slobodana Tomovića, glumac Slobodan Marunović na prisan i efektan način predstavljao savremenu kulturu, slobodarsku narav i bogatu duhovnu riznicu Crne Gore. Ovo scensko djelo svjedoči o izvanrednoj psihičkoj, interpretativnoj kondiciji i stvaralačkim naporima glumca Marunovića, koji je Njegošev lik ostvario zanatski čisto, prihološki odnjegovano, tonski i vizuelno u skladu s dostojanstvom Njegoševe istorijske uloge – zaključak je akademika Perovića.
